May 10, 2010 is the start of something new.
The Filipino has just won.
After 12 grueling years that may well be one of the darker chapters in our history, hope is finally imminent for this God-fearing nation of 94 million people.
With the victory of Noynoy Aquino, I can’t help but remember this timeless song played during the days of the 1986 People Power Revolution:
‘Di na ‘ko papayag mawala ka muli.
‘Di na ‘ko papayag na muli mabawi,
Ating kalayaan kay tagal natin mithi.
‘Di na papayagang mabawi muli.
Magkakapit-bisig libo-libong tao.
Kay sarap palang maging Pilipino.
Sama-sama iisa ang adhikain.
Kelan man ‘di na paalipin.
Handog ng Pilipino sa mundo,
Mapayapang paraang pagbabago.
Katotohanan, kalayaan, katarungan
Ay kayang makamit na walang dahas.
Basta’t magkaisa tayong lahat.
Masdan ang nagaganap sa aming bayan.
Nagkasama ng mahirap at mayaman.
Kapit-bisig madre, pari, at sundalo.
Naging Langit itong bahagi ng mundo.
Huwag muling payagang umiral ang dilim.
Tinig ng bawat tao’y bigyan ng pansin.
Magkakapatid lahat sa Panginoon.
Ito’y lagi nating tatandaan.
Mapayapang paraang pagbabago.
Katotohanan, kalayaan, katarungan.
Ay kayang makamit na walang dahas.
Basta’t magkaisa tayong lahat!
Long live the Philippines. Long live the Filipino.
Mabuhay ang Pilipinas!
Been in the hospital since Friday night.. Can’t wait to go home!
Cinema One and its late 90’s/ early 2000’s flicks are really keeping me busy ;)
Babalu is a legend. R.I.P. Prince of Pinoy Comedy!

